expeditie Noordkaap dag 24. 17 juni Vilhelmina-Storuman (70 km)

Vlak voor Vilhelmina leek het gisteren wel even een racebaan. De weg was smal, het regende iets, de wind had zich gedraaid en stond tegen en….met 130 km op de teller (Garmin viel uit na 127 km en dat terwijl hij nog 50% batterij had) rijden de Zweden ons met -het lijkt wel 130!!!- voorbij. Overigens, hoe minder druk het is op de Inlandsvegen (de E45), hoe harder dat er gereden wordt. 

Vilhelmina, de tweede plaats die in Lapland op onze weg komt is overigens net zoals die eerste plaats (Dorothea) vernoemd naar de echtgenoot van de Zweedse koning Gustaaf IV Adolf, de Duitse Frederika Dorothea Wilhelmina van Baden. Of het “hoch soll sie leben” door deze koningin is meegebracht uit Duitsland zou zo maar kunnen want in ons verblijf was een verjaardagsfeestje en het “lang zal ze leven” kwam behoorlijk overeen met dat van ons.

Als we om 9.15 uur vertreken is het droog en geeft Bas aan om maar op weg te gaan en onderweg bij een tankstation of super wat extra’s in te slaan. Dat ook Bas me niet aan het principe “pakken wat kan” moet komen heeft ie geweten en..zal ie ook niet vergeten…! Onderweg zullen we namelijk geen tankstation, geen supermarkt of welk winkeltje dan ook meer tegen komen…! Nadat de koeken en drank gekocht zijn kan om half tien vertrokken worden. We fietsen nog in Vilhelmina als het begint te miezeren, gevolgd door regen, regen en nog eens 69 km regen…! Meteen de regenjas aan, gevolgd door de de regenbroek en daarna nog eens door dat opvallende gele hesje over de regenjas. Gezien worden, daar draait het om. 

De wind zit tegen, het regent en het is mede door de regen koud. Met 10 graden is de koek op voor vandaag. Trouwens over koek gesproken, die ging er onderweg ook in als koek. Ja, soms moet worden gepauzeerd alleen is de vraag waar…? Nou, er zijn genoeg plekken langs de weg die met een P aangegeven zijn als pauzeplaats. Dit is dus ook onze pauzeplaats. Gewoon in de regen die stop pakken en dat drankje en hapje nemen want een schuilplaats, een afdak of een bushokje… zijn we 70 km niet tegen gekomen… 

We ervaren dat we door Lapland fietsen, de enige en laatste Europese wildernis en we beseffen dat we alleen maar met een goede voorraad aan voedsel op weg kunnen. Het is een les die ons de hele reis goed duidelijk moet zijn.

Na 70 km “waterfietsen” komen we in Storuman en gaan in dit tweeduizend inwoners tellende plaatsje meteen op zoek naar die slaapgelegenheid en…het is ons wederom gelukt…! We zijn blij dat de dag erop zit. Het is half drie en we voelen 

ons gelukkig omdat we net op tijd zijn voor de “dagens”. Hebben we gisteren twee keer warm gegeten – de Zweden vinden dit heel normaal – vandaag doen we het zoals we het thuis doen en komt die boterham op tafel. Dat Storuman zijn bekende inwoners eert is al bij het binnen rijdenvan de plaats duidelijk: het schijnt de woonplaats van oud wereldkampioen biatlon  (2007) Bjorn Ferry en zijn echtgenote Heidi Andersson (wereldkampioen “armwestling”) te zijn.

Het is half vijf en volgens het principe “eat, bike and sleep” is het inderdaad tijd om dat bed op te zoeken en te herstellen 

van vandaag en ons voor te bereiden op enkele koude (max. 11 graden) maar droge dagen en vanaf dinsdag, als we de poolcirkel hopen over te steken, zal het wederom nat zijn. Vandaag is in elk geval een dag om gauw te vergeten en…dat zullen we zeker doen want er zijn maar weinig foto’s gemaakt…!

Geplaatst in expeditie Noordkaap | 2 reacties

expeditie  Noordkaap dag 23. 16 juni Tullingsås-Vilhelmina (130 km)

Als Bas vannacht om half drie wakker wordt denkt hij al op te moeten staan, het is al licht..! Inderdaad, het is licht en gedurende ons verblijf zal het ’s nachts ook niet meer donker worden. Meende ik tot voor kort dat dit verschijnsel zich maar korte tijd en helemaal op de noordpunt voordoet, het midzomernachteffect, dat het een heel etmaal licht is komt gedurende de maanden juni en juli in geheel Lapland voor…!

Na de rit van gisteren heeft Bas wat last van een spiertje of pees in het bovenbeen. Zullen de 106 km van gisteren vandaag hun tol eisen…? Het is Bas die aangeeft dat het vandaag een lange rit gaat worden want in tegenstelling tot zaterdag wordt goed weer voorspeld. Ik zeg hem dat hij volgens het “smart” principe te werk gaat, een principe waarvan ik me overigens alleeen nog maar de “s” kan herinneren en deze ook in de rit naar Karlstad heb toegepast. De “s” van “strategisch”.  Krijg ik ook nog van Bas te horen dat dit niet juist is, het is namelijk de “s”  van specifiek en vervolgens had hij het nog over meetbaar, acceptabel, realistisch en tijdgebonden. …  Zal het nu wat langer hangen blijven omdat ik het opgeschreven heb?  Och, wat maakt het ook allemaal uit..! De “‘s” van “Strategisch “vind ik eigenlijk best goed zo.

Net onderweg geeft Bas me in drie woorden Zweden aan: “zitmaaiers, Volvo en rode huizen”. De typische Zweedsrode

(Falurood) kleur is genoemd naar de kleur in de kopermijnen in de zweedse stad Falun. Overigens hoeft men helemaal niet naar Zweden om dergelijke gekleurde huizen te zien. Omdat de Zweden vroeger heerschappij hadden in Noord-Duitsland komen dergelijk gekleurde huizen daar ook nog voor.

Vanmorgen wordt vroeg gestart: om kwart over 8 ! zitten we al op de fiets. Het is aangenaam weer en in korte broek, shirt en mouwtjes gaan we beginnen aan de wellicht  wel langste rit van onze trip. Een rit die ons door 3 landsdelen van Zweden zal voeren. We starten in Jämtland, gaan door Ångermanland en komen uiteindelijk in het u allen bekende Lapland uit. Dit is het meest noordelijke, grootste en de dunbevolktste landsdeel van Zweden. We zullen er zeker nog een dag of 7 “werk” aan hebben om ons hier doorheen te fietsen….

Vanuit Strömsund maken we meteen al wat hoogtemeters en genieten van overstekend wild (ree, fret?) en kunnen op de E45 zelfs naast elkaar fietsen. Soms duurt het minuten voordat er een achterop komer of tegenligger komt. Tussendoor stoppen we een aantal malen om – inderdaad – die foto te maken maar ook hebben we geregeld die (korte) stop, al is het maar om even dat achterwerk te ontlasten. Een hele dag op dat zaaltje zitten, het went niet !!! Tussen de middag pakken we weer dat lunchbuffet mee, dit keer een heerlijk maal, misschien wel omdat we al  55 km gefietst hebben. De wind hebben we nog steeds keurig mee en de temperaturen komen zelfs op 22 graden uit.

rond half twee is van de zon niet veel meer te zien en krijgt Bas zijn “regendoop”.

Gelukkig wordt het gauw droog en als we in Lapland aankomen willen we het weten ook. Alweer een mijlpaal op onze expeditie…! Dus..die foto bij die palen.  De eerste stad in Lapland is Dorothea en meteen moet ik aan mijn nichtje in Thorn denken; zal zij weten dat er in het hoge noorden van Zweden een plaats is waarnaar zij vernoemd is…?

Zou de door mij uitgestippelde route in Messelefors eindigen, we gaan door…! en nadat we het laatste uur ook nog door de regen gefietst hebben en het toch wel behoorlijk afgekoeld is stoppen we in Vilhelmina, een gemeente die zo groot is dat het aantal inwoners per km2 uitkomt op 1…! Wij hebben er in elk geval een goed bed, een douche en…een goed avondmaal gevonden.

Voor de rit van vandaag wil ik Bas toch complimenteren. Kapot aan het eind maar zonder het zich aan te laten merken heeft hij zijn eerste 100+ rit afgelegd. Vandaag zijn we zelfs 130 km dichterbij dat doel gekomen…! En morgen…?  Er is regen voorspeld en de wind zal uit het noorden komen….. Hoever het ons zal brengen. ..? Dat weten we morgen!

Oh ja, wat is het fijn om te lezen dat men ons thuis op de voet volgt. Het is thuis en in de vakantielanden goed weer -absoluut geen weer om achter dat scherm te zitten! – en toch gaan zelfs degenen die helemaal niets met een “kompjoeter” hebben elke dag op zoek naar de aanknop om er toch maar bij te zijn. Ook de lieve kaartjes, telefoontjes en bezoekjes aan het adres van Bea (nog zevetieën daag maedje) ; doen haar  – en mij !!!! – erg goed. Tot morgen…!

Geplaatst in expeditie Noordkaap | 5 reacties

expeditie  Noordkaap dag 22. 15 juni Ostersund-Tullingsås (Strömsund) 96 km

Toen ik in Trollhättan was  (de route van Götheborg naar Trollhättan) wilde ik het Saabmuseum bezoeken echter….dit was op maandag gesloten en kon ik me onverrichterzake omkeren. Honderden kilometers noordelijker komt het Saabmuseum plots als het ware naar ons toe als in Östersund een meeting is van classic cars.

Vandaag is een echte expeditiedag. Vandaag hoor ik dat wederom een leidinggevende ambtenaar van mijn gemeente uit de expeditie stapt in verband met gebrek aan vertrouwen. Onbegrijpelijk …! Soms is het tijdens een expeditie doorbijten en moet men voor al diegenen die men achter zich heeft staan ergens voor blijven gaan, ook al heeft men het er zelf moeilijk mee. Ook tijdens een expeditie worden niet altijd zoete koekjes gebakken en woorden als uitstappen in “gebrek aan vertrouwen” en “in goed onderling overleg” zijn mij erg kort door de bocht… , jammer.

Samen met Bas wordt vandaag gestart met het laatste en moeilijkste stuk van de expeditie. Door veelal onherbergzaam gebied dat niet alleen geologisch maar ook klimatologisch het uiterste van ons zal vragen. Neem daarbij ook nog eens dat Bas weliswaar samen met me getraind heeft maar dat we nooit meer dan 80 km op een zaterdag of zondag hebben weggetrapt, dan begrijpt u dat het een echte expeditie zal worden om nu dagelijks die 100 km aan te tikken. Hierbij zullen teamwork en samen sterk de kernwoorden zijn, de een wat meer waterdrager en regelaar zodat de ander alleen maar bezig hoeft te zijn met dat ene: fietsen….En ik durf op voorhand te stellen: ik heb er het grootste vertrouwen in….!

Bij het vertrek in Östersund natuurlijk eerst die foto en dan kan het beginnen.  Al gauw zien we Arvidsjaur op de verkeersborden staan.  Deze plaats, die 4.500 inwoners telt is nog 448 km fietskilometers van ons vandaan. Vanwege die 

verschrikkelijk lange afstanden tellen de Zweden de afstanden dus in Zweedse mijl en valt het best mee om in Arvidjaur te komen, maar 44,7 mijl !!! Het zegt ook iets over de uitgestrektheid en natuurlijk over het dunbevolkte gebied.
Om Östersund uit te komen is het even klimmen maar daarna is het heerlijk fietsen, weliswaar op en neer maar …het is goed te doen. Ook het weer speelt ons volledig in de kaart, wind mee en een graad of 15 en….na de middag kunnen zelfs de mouwtjes uit want het kwik gaat naar de 20 graden. Deze eerste dag had niet beter kunnen beginnen..! 

We worden veel ingehaald door zwaar beladen vrachtwagens en gedurende 20 seconden blijft de reuk van het vers hout in onze neus hangen.  Ook op plaatsen waar de bomen net gekapt zijn ruikt het heerlijk. Zweden is samen met Canada de grootste houtproducent en dat is overduidelijk, zover je kunt kijken, bomen, bomen en nog eens bomen ! Onze lucifers, papier, tandenstokers  en Ikea meubels,  het komt allemaal uit “bomenland” Zweden. 

En Bas gaat goed en dat hij op zijn vader lijkt is goed te zien: hij maakt foto’s en filmt. Ook hij geniet van de aparte huizen, de landschappen en kijkt voortdurend uit naar dat wild. Als we uiteindelijk een vos bijna onder de wielen krijgen en we hem niet op de foto krijgen dan heeft dat niet te maken dat die vos ons te sluw was, nee, hij was te snel ! 

Om kwart voor twee – we hebben net onze stop gehad – komen we door een plaats met pizzatent waar de vernelding “dagens” vermeld is. Deze lunch wil ik ons natuurlijk niet laten ontglippen en met de buik nog vol krijgen we een of ander mengeling van aardappelen en vlees voorgeschoteld.  Allebei vinden we het maar niks maar…we eten het bord toch voor meer dan de helft leeg. Wie weet wat nog voorbij komt vandaag…? 

Enkele km’s voor Strömsund is onze stop vandaag. Het is half vijf en…mooi geweest. Als we na de douche nog naar de supermarkt gaan staan er vandaag uiteindelijk 106 km op de teller en is het heel mooi geweest. Als ik vraag of Bas de dag van vandaag in een paar zinnen kan samenvatten dan krijg ik al geen gehoor meer, het is half tien, nog klaarlicht dag maar Bas is al “vertrokken” voor de rit van morgen.

Geplaatst in expeditie Noordkaap | 4 reacties

expeditie Noordkaap dag 21. 14 juni Östersund 26 km.

Zo ! Het tweede deel van de reis zit er op. Nadat Robert me tot Göteborg vergezeld heeft ben ik alleen door zuid Zweden gefietst. Ja, ” de mens lijdt het meest van het lijden dat hij vreest”. Ik zag best wel tegen de afgelopen 1000 km op maar…het 

is me reusachtig meegevallen en als ik eerlijk ben, maar goed dat ik alleen door dat ellendige weer heb moeten gaan. Dit had ik echt niemand aan kunnen en willen doen. De teller staat nu op 2021 km. Vanmorgen is het lekker niksen en door de stad lopen  en vanmiddag ga ik met de fiets naar het vliegveld om Bas op te halen zodat we morgen samen aan deel 3, de reis naar de Noordkaap, kunnen beginnen. 

Als ik Bas vraag wat zijn vrienden van de fietstrip vinden is hij heel duidelijk: dat fietsen vinden ze maar niets maar dat hij iets dergelijks met zijn vader doet, dat is tof ! En zo zie ik dat ook ! Samen met één van de kinderen een dergelijk avontuur en uitdaging aangaan: dat is toch één van de dingen die men zich als vader wenst…! Het houdt me jong.

De afgelopen weken heb ik ervaren dat het Münsterland (nog geen 150 km van huis) een erg mooi fietsgebied is, dat de Deense fietsroutes toch wel behoorlijk wat onverharde stukken in zich hebben die soms moeilijk begaanbaar zo niet ónbegaanbaar zijn en eigenlijk niet altijd het predikaat fietsroute verdient en… dat de autoweg in Zweden ten noorden van Karlstad helemaal nog niet zo druk is. Fietsen op de autoweg, hier de normaalste zaak van de wereld en mocht het wat drukker worden (vlak voor Östersund komt de E14 naar Noorwegen samen met de E45) dan is er gewoon een fietspad. Ook die 6,5 kg aan extra gewicht(tent,slaapzak,kookstel, gasfles)….tot nu toe helemaal niet nodig gehad en ik hoop dat ik ze mee mag blijven slepen zonder ze nodig te hebben…! Dat Zweden een van de dunstbevolkte landen van Europa is, ik heb het al ervaren en dat terwijl er nog 1400 km nóg dunbevolkter gebied aan staat te komen. Ook de tankstations worden altijd gebruikt om “bij te tanken”, koek, broodjes en drank, ook al zit er nog een beetje “brandstof”  in de tassen. 

En wat die meren betreft, is Finland niet het land van de 100.000 meren..? Zweden schijnt er “slechts” 96.000 te hebben….! Ook het pinnen op elke hoek van de straat en bij iedereen die maar wat verkoopt zorgt ervoor dat mijn uit de automaat gehaalde kronen in Göteborg nog helemaal niet aangesproken zijn…! Ik zie me thuis al asperges halen en betalen met het pinpasje…! Gisteren wilde ik even een plasje doen in een openbaar toilet. Men moet er 5 kronen voor betalen…tja..die had ik niet en dus…..  Het is overigens gemakkelijk tellen met die kronen, 100 kronen is 10 euro.

Het alleen maar op weg gaan met een garmin navigatie is toch vragen om problemen. Een kaart – ik had ze thuis gelaten ! maar heb er op de boot naar Götheborg toch nog een gekocht – is absolute noodzaak. En..om thuis de gedachte te hebben om via routeyou de mooiste recreatieve route te maken?  Een mooie gedachte maar niet goed voor fiets, lijf en leden. Gisteren weer even “mijn thuis uitgestippelde route” gevolgd (7)en dat was wederom een hele klus voor mij en…voor de fiets. 

De fiets mankeert vooralsnog niets en ik besef dat alleen een globe traveller of andere reisfiets deze bar en boze wegen zonder mankementen kan doorstaan.  Ik controleer op tijd de wielen, de spaken, maak de ketting schoon en olie daarna. Er zit misschien een klein beetje minder lucht in de banden dan bij de start maar dit is zo miniem dat ik zelfs nog niet hoef bij pompen. En dat na 2000 km !

Dat vodafoon in heel Zweden bereik heeft… nee dus ! Door een ander netwerk te kiezen is de wereld (en met name Bea) weer binnen (hand)bereik..en dat doet goed…! Wat betreft hotspot etc. etc. Bas komt er aan en weet hier ongetwijfeld meer vanaf. En internet, meestal is er wifi (in de jeugdherbergen zelfs top internet verbinding) maar zo niet, vanaf morgen maakt het allemaal niets meer uit als de regel ingaat dat roamingskosten in het buitenland omlaag gaan….

De reacties, het meedenken en het mee “achterop” zitten doet goed en zorgt ervoor dat we vol goede moed zullen beginnen aan het derde deel van de expeditie naar de Noordkaap. De komende 7 dagen kun je ons overigens ergens tegen komen tussen Östersund en Jokkmokk. Je kunt ons volgen via deze site en het weer op onze route via yr.no

Oh ja..ik heb niet helemaal stilgezeten vandaag. Natuurlijk weer foto’s te over gemaakt van b.v. het Storsjönmeer met op de achtergrond het Oviksfjällen gebergte (foto 2), de meest noordelijke runensteen(3), die aangeeft dat in het jaar 1000 het christendom hier zijn intrede heeft gedaan. En..natuurlijk ben ik even naar de uit de 13e eeuw stammende Frösö Kyrka (4) gegaan, vanwege het uitzicht (5)een van de meest populaire kerken in Zweden om huwelijken in te zegenen.

 

Geplaatst in expeditie Noordkaap | 4 reacties

Expeditie  Noordkaap dag 20. 13 juni Svenstavik-Östersund 64 km.

Deze dag,  13 juni, is een bijzondere dag. De teller van afgelegde km’s staat deze morgen op 1957, mijn geboortejaar. Het is niet alleen de verjaardag van Nellie en Jeannette (eine dikke proficiat) het zou ook de 99e verjaardag van mijn moeder zijn geweest,  ze ondernam veel en ging op haar 75e nog haar engels bijspijkeren omdat ze naar Canada ging. Ook haar vooroorlogse fietsavontuur naar het Belgische Hanut, dat ze samen met haar zus ondernam, ze sprak er op hoge leeftijd nog over. Ze zou trots zijn op de onderneming van haar kleinzoon en zoon, dat weet ik zeker.

“Na regen komt zonneschijn…!!!”, het is me de afgelopen dagen toegewenst en…ja hoor…! Regende het vannacht nog, om 7 uur is het droog. Eigenlijk wil ik het liefst nog even blijven liggen maar….het dagritme is heilig en dus is het verzorgen, eten, inpakken en…op weg. 

Ook al probeert de zon door te komen, de jas moet aan en ik zie de schooljeugd zelfs met mutsen op rondlopen. Wat een verschil met gisteren, ik kan om me heen kijken en genieten van de omgeving en..als je alleen bent ook de nodige keren afstappen voor die foto. Het waait wel behoorljjk en..de wind zit tegen en dat is keurig…! De wind uit het noorden moet namelijk warmte brengen, het schijnt dat het in Jokkmokk – en dat is 700 km noordelijker – op dit 20 graden is. 

Onderweg maakt Magdalena nog even een foto van mij en vraagt of ze zelf ook een foto mag maken voor haar dochter, die op schoolkamp gaat en 4 Zweedse 

mijl (40km) moet fietsen en..dat vindt ze toch wel erg veel. Als ik om me heen kijk zie ik het Zweden van de “Lindgren-films”, blauwe luchten en malse weiden die vol staan met boter- en paardebloemen!  Ook de witte en paarse seringen staan in volle bloei, ineens is het lente…! Ik wil er aan toe voegen…”dat werd ook eens tijd…!

In de verte zie ik met sneeuw bedekte bergen en na elke km ontdek ik weer dat nieuwe mooie plaatje. Goh…wat is Zweden ineens anders dan de afgelopen dagen. 

De wegen gaan weliswaar op en neer maar het is nooit te gek of te lang kortom, een heerlijk fietsgebied. Omdat het van Svenstavik tot Östersund slechts 64 km is arriveer ik rond de klok van een, perfect en keurig op tijd om aan te schuiven voor het lunchbuffet. Het is de sport om rond de middag op een plaats te zijn voor dat lunchbuffet. En John, er liggen inderdaad een paar mc donalds-cq. hamburger tenten en natuurlijk heel veel pizza en kebab zaakjes maar…. waarschijnlijk is het de laatste plaats waar ook nog normale restaurants zijn en dus wordt het in elk geval aardappelen, bloemkool, vlees en vis. 

Östersund is met zijn 45.000 inwoners de hoofdstad van de provincie Jamtland. Het is stad die op het Olavs-pelgrimspad 

ligt, een 580 km lange wandelroute van Sundsval, een stad aan de oostkust van Zweden tot Trondheim in Noorwegen en…laat deze plaats nu ook nog eens de meest noordelijke plaats zijn vanwaar het Jacobspad richting Santiago de Compostella gaat. 

Niet alleen ik meen sportief bezig te zijn, vandaag is het te doen in Östersund: de jaarlijks georganiseerde VårRuset, vertaald de lenteloop, staat op het programma en .. kan onder lenteomstandigheden plaatsvinden (ook al vind ik het met trui aan door de wind toch frisjes). En ja hoor, janpaparazzi staat weer eens vooraan….!

Of de lente in Zweden de komende weken zal doorzetten….. ik zal u op de hoogte blijven houden. 

Geplaatst in expeditie Noordkaap, Uncategorized | Tags: | 1 reactie

 expeditie Noordkaap dag 19. 12 juni Ytterhogdal-Svenstavik 80 km.

Als ik de reacties lees moet ik de afgelopen dagen al heel wat regen hebben gehad. Ik ben het eigenlijk al vergeten want vandaag was het toch wel wat anders. Nog geen 3 km op weg of ik ben al 5 keer van de fiets geweest…! Allereerst omdat het kabelslot niet goed zit en me steeds tegen de bovenbenen schampt, daarna om die mooie foto te maken waarop je niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk de bui al ziet vallen.. Als het vervolgens begint te regenen moet ik van de fiets om 

de windstopper te ruilen voor de regenjas, daarna stop ik nog eens om de regenbroek aan te doen en omdat ik vergeten ben de regenschoenen aan te doen stop ik hier ook nog maar even voor. De handdoek die ik achterop te drogen heb haal ook ook maar meteen binnen want dat wordt niks. 

En het begint toch te regenen….! Ik weet niet welke woorden ik de vorige keer heb gebruikt maar dit slaat alles…! Als je van de voordeur thuis naar de auto zou moeten lopen zou je je nog eens bedenken wat te doen, de parapluie pakken of toch maar even wachten…. En hier zat ik middenin met in geen velden of wegen een bushokje of wat dan ook. En als ik u zeg dat dit weer 77 km heeft aangehouden dan is het verhaal van vandaag eigenlijk wel verteld……! 

Het was koud vandaag, mijn thermometer gaf 7 graden aan en ik zou het liefst de handschoenen hebben aangedaan maar… die zitten helemaal beneden in de tas….. och, het kan misschien net zonder de handschoenen…. En het blijft maar stortregenen en nu kijken naar elanden….? Nee dus, met volop regen op de glazen ontgaat me heel veel. Ik ben al blij dat het vandáág zo slecht is nu Bas er nog niet bij is. Wil ik eerst doorfietsen tot mijn geplande dagstop en daar te eten, ik pak de stop 15 km eerder en probeer me in een pizzatent (met spaghetti bolognese) weer wat te warmen. Ik denk aan de geweldige temperaturen thuis en weet het zeker, dat zonweekendje zee met Bea zal thuis  gauw geboekt worden…!

Dat er na regen zonneschijn komt, inderdaad, net nu ik het typen komt wordt het wat lichter hier in Svenstavik waar het overigens nog steeds regent en slechts 10 graden is. Dat is overigens zeer gunstig, de verwarming is aan en dus kan ik de was doen en op de verwarming laten drogen. 

Het was een weer waar men eigenlijk nog geen hond doorheen stuurt. Het was een weer waarin men goed bezig moet blijven met eten, kleding en verzorging want de weg is nog lang en een verkoudheid is zo binnen. Tja…vandaag geen hazen, fazanten of elanden gezien én…. nog steeds “geen beren op de weg”. 

En…natuurlijk ben ik in deze omstandigheden ook af en toe gestopt en…zelfs teruggefietst om dat plaatje dat ik voorbij zag komen  vast te leggen. Ik geniet van de geur van versgekapt hout en besef dat ik me rijk voel om iets dergelijks te kunnen ondernemen. Het blijft al met al gewoon genieten, beseffende dat het omgaan met dergelijke omstandigheden ook een kwestie van focus is én….die is top !

Het traject liep goed, geen “gekke” (behalve die regen) dingen, alleen veel spoorvorming op de E45 en daar heb je als fietser zelfs last van. De cijfers: 79.7 km  in 4 uur 39 en een gemiddelde van 17.1. Het heeft me 1932 calorieën gekost en dat terwijl ik 319 meter geklommen heb en 284 meter gedaald heb. 

Geplaatst in expeditie Noordkaap | 2 reacties

expeditie Noordkaap dag 18. 11 juni Noppikoski-Ytterhogdal 121 km.

Na regen komt zonneschijn..! Een mooie spreuk – en dank voor deze mooie wensen -alleen…als die zonneschijn de laatste dagen pas komt als ik weer binnen ben dan hoeft het voor mij niet meer. Ik lig dan plat op bed, ben naar een muziekje aan het luisteren of dat boek aan het lezen onder het genot van die cup a soep (ik ben er bijna doorheen) die kop thee (leve de dompelaar), dat broodje , de pinda’s of die reep chocola. Afvallen is er niet bij ! en dat moet ook niet want eten en drinken is de benzine om te blijven fietsen. Geen zin om te drinken…? Zin maken! Het moet. 

Dat ik noordelijker kom is al goed te merken, om twaalf uur ‘ avonds is het nog licht, hierna is het even donker en om half 3  (foto) 

is het weer licht..! Voor degenen die van korte nachten houden: hier moet je wezen in juni, juli en augustus.

Maakte Bea zich wat geruster over het feit dat Bas me zal vergezellen als het de stilte ingaat, nou, de laatste dagen waren anders ook al stil… Dat Sveg, dat dorpje van drie keer niks met z’n 2500 inwoners al 140 km. van te voren wordt aangegeven zegt genoeg. 

Was het vanmorgen om 6 uur nog mistig, als ik me rond half acht moet dwingen om op te staan, de benen zijn goed maar het lichaam begint toch moe te worden, is het bewolkt en 12 graden. Overigens is “camp Noppikoski” een plek om gauw te vergeten. Het doet een beetje Siberisch aan, de naam maar ook de plek waar ik kon verblijven. Nee Bea, om hier ooit samen te overnachten, ik doe het je niet aan.

Toen ik gisteren in het “camp” aankwam was een bus Duitsers net aangekomen. Ze kwamen van de Noordkaap af maar wat ze hier meemaakten sloeg toch wel alles: restaurant dicht, toiletten dicht, kortom, alles dicht..! Overal zaten en stonden de Duitsers in de bosjes. Één geluk: genoeg bosjes..! Foto :Camp Noppikoski

Dat het een eenzame weg was vandaag,  ik heb het geweten. De eerste 75 km ben ik niets en niemand tegen gekomen. Heel af en toe een huisje dat er verlaten uitziet maar verder, geen dorp, geen winkel, geen tankstation, niets ! Af en toe krijg ik een “wuif”handje van een motorrijder of camperrijder en dat is het. Het is stil en ik geniet ! Genieten van de vele snelstromende riviertjes, de natuur, de mooie uitzichten en….de stilte. Dat ik af en toe een bord tegen kom waarop staat dat men rechts- of linksaf moet slaan naar een natuurgebied, ik begrijp er niks van, ik ben toch door één groot natuurgebied aan het fietsen…!

Na 75 km wordt dan Sveg bereikt en in kan zeggen, het voelde als thuiskomen. Ineens de bewoonde wereld in. Ik ben meteen naar het “restaurant” (je kon er eten krijgen!) gegaan en vandaar uit naar de supermarkt (gelukkig open op zondag) want het is meteen zorgen voor vanavond en morgen. Sveg, dat dorpje waarover ik me een beetje minachtend uitliet, er is een golfbaan, er is een motorcrossbaan, een hotel, er zijn watersportmogelijkheden en bovendien is er een verbindingsweg naar Noorwegen (120 km). Sveg, het knooppunt van wegen! Foto. In de verte sneeuw…?

Het is half twee en er staan 75 km op de teller en na het eten en inslaan van brood en drank besluit ik toch nog even verder te gaan. Dat het wederom gaat regenen maakt al niet zoveel meer uit, het regent immers lang niet zo hard als gisteren en..het is ook niet meer zo koud. Na Sveg verandert ook het gebied. Minder klimmen en dus… lekker doortrappen.

Vlak voordat ik in Ytterhogdal arriveer -het doel van vandaag- ontmoet ik Monika uit Zweden. Ze komt met volle bepakking vanuit het noorden. Als Robert er nog bij zou zijn geweest dan was het tot hier geweest want hij had zich hier zeker omgedraaid om samen met haar richting Sveg te fietsen…..  

Om half vijf arriveer ik in Ytterhogdal en krijg meteen een kamertje in vardshuset knoppergården. Nog een km of 140 tot Östersund. Over twee dagen moet ik er zijn en dan kan donderdag stap 3 beginnen, samen met Bas naar de Noordkaap.


En oh ja.. 5 tassen aan die fiets. Wat er in de stuurtas zit heb ik verteld. Links voor, een kleine tas, een zogenaamde frontroller, zit vol met 4 binnenbandjes, 4 spaken, een setje reparatiespul, spaaknippel, kettingpons en sleutelsetje. Daarnaast nog dat regenpak en..mijn gele windstopperjas. En ….. enkele spulletjes uit de supermarkt. 

Geplaatst in expeditie Noordkaap | 4 reacties