De zwakste schakel…

Jaren geleden organiseerde ik fietstochtjes naar Banneux waarbij op de uitnodiging altijd met hoofdletters stond vermeld dat de ketting net zo sterk is als de zwakste schakel. Met ander woorden: “samen uit, samen thuis en….samen sterk !!

Ging het bergop dan leek het er op alsof men door wespen achterna gezeten werd en heuveltje af zou en moest de 60 “ka iem ha” op dat tellertje komen. En…wat de een deed wilde de ander het liefst ook….!!!

Precies één jaar geleden kreeg ik mijn eerste stents en werd me beloofd dat ik weer als herboren zou zijn als ik weer op de fiets stapte. Twee maanden later kreeg ik opnieuw – nu een kwartet – van die buisjes ingeschoten en werd me gezegd dat alles nu wagenwijd open zou staan om de prestatie van mijn leven neer te zetten…. En volop gemotiveerd om die prestatie neer te zetten ging het afgelopen januari goed mis. Ik wist niet dat men zoveel kon breken in het gezicht !!! en even dacht ik eraan om de fiets aan de oud ijzer handel mee te geven. Maar helaas, de ijzerhandelaar wilde alleen maar ijzer en geen carbon en dus ben ik toch maar weer voorzichtig opgestapt.

De afgelopen tijd leek wel een fiets-lockdown. Weinig fietsen, geen hoge gemiddeldes, geen afstanden en zeker geen racetempo. Nee, het gaat om genieten, om me heen kijken, fotomomenten zien en……vooruit kijken naar misschien wel een kort fietstripje naar…???

In deze corona tijd ga ik graag alleen op pad maar geregeld gaat het met zijn tweetjes. Met meer ? Nee, geen denken aan !! Ook fietsers dienen hun verantwoordelijkheid te kennen. Het doet me deugd dat deze “last-place-fietser” al met een hele rits aan fietsers heb mogen fietsen de afgelopen maanden. Voor de meesten was het even wennen: met paparazzi op pad betekent “pianonissimo” maar…hierdoor viel er wel volop te genieten van het “menu van de dag”, namelijk een mooie route richting Spaans Huisken, Kapél, Slek, California of America óf gewoon naar Baakhoven.

De ene keer met Mark op pad, de andere keer met Robert en weer een ander keertje met Mario, Jac, René, Dion, Peter of Hans. De ene keer als ik met een gemiddelde van 28 thuis kom zeg ik “dit nooit meer” en een andere keer als een regenbui ons volop te pakken neemt zeg ik “dit nooit meer” en weer een andere keer als het hard waait zeg ik “dit nooit meer..!” Maar toch, elke keer ga ik weer en sta ik niet stil bij wat ik niet meer kan maar…wat wél nog kan !

In vergelijking met mijn fietsmaten ben ik dan misschien de zwakste schakel. Samen met anderen iets ondernemen is je plaats kennen en leren relativeren met als enige referentiepunt jezelf. En ik kan u verzekeren dat de zwakste schakel zich best sterk voelt !

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s