De Camino tot nu toe, helemaal zen

Mensen, al twee weken, 14 dagen, 336 uur oftewel 20160 minuten (het is uit het hoofd gerekend dus…. misschien even natellen) ben ik aan het benderen om dat verhaal van Robert. Het is steeds: “ruste, ruste, ruste…!”. Tot vandaag  !
Veel plezier met de het lezen van de bijdrage van Robert.wpid-20140607173904.jpg

 

De onvolprezen Papparazi heeft jullie tot nu toe op de hoogte gehouden van onze reis van dag tot dag. Onvermoeibaar werden verhalen geschreven en we mochten niet eerder slapen totdat het verslag af was om de trouwe volgers niet te lang op hun honger te laten zitten zoals de Belg dat zegt. Soms was ik blij met een eigen plekje zoals in Compiegne en de cel in Cadillac zodat ik mijn moede lijf ten ruste kon leggen. Heeft de Camino ons tot nu toe gebracht wat we hadden gedacht? Het antwoord is een volmondig ja en nog veel meer dan dat. Mijn motief voor deze onderneming zijn naast een sportieve vooral een van onthaasten, zeker geen religieuze maar wel spirituele. De Camino maakt nederig en vooral ook dankbaar voor alles wat de weg ons brengt, iedere maaltijd en ieder bedje dat we op onze reis aantreffen wordt met grote dankbaarheid en voldoening ervaren. Je wordt er

feestmaal !

feestmaal !

bijna nederig van en tevreden met wat je hebt zonder te verlangen naar meer. Simpelweg: we zijn blij met alles wat we krijgen en dat is helaas in onze maatschappij niet altijd het geval. Al ben ik verheugd te constateren dat het materialisme en consumentisme langzamerhand plaats aan het maken is voor een duurzame en socialere samenleving waarbij het meer gaat om wat je doet en wie je bent dan om wat je hebt.

Na 2 weken iedere dag op de fiets begint het inmiddels meer een goede gewoonte dan een opgave te worden. Zoals Tim Krabbe het al schreef in zijn meesterwerk De Renner: een dag niet gefietst is een dag niet geleefd. Niet fietsers, de leegheid in hun levens schokt mij! Het onthaasten gaat daardoor als vanzelf, fietsen, eten en slapen zijn de basis van ons huidige bestaan en dat is heerlijk. Het liefste had ik zo weinig mogelijk elektronica meegesleept op onze reis. Alleen het mobieltje dat tegenwoordig onmisbaar is om het thuisfront op de hoogte te houden. Maar ondertussen heb ik ook nog een gps, een tablet, een fotocamera en die telefoon met een hele zooi met snoeren en opladers bij me. De moderne mens kan blijkbaar niet zonder. Soms ben ik blij als er geen wifi is, lekker rustig maar voor de volgers van Jan Papparazi natuurlijk vervelend want dat betekent dat jullie een of meer dagen moeten wachten op een nieuw verhaal en foto’s. Het is zoals de Camino zelf: neem het zoals het komt en niets is vanzelfsprekend, zeker geen goede wifi verbinding. En ja we kunnen best een dagje zonder!

En nu een heikel onderwerp dat jullie allemaal zal interesseren, DE VOT!! Hoe gaat het daarmee na 2 weken? Paparazzi heeft het een paar keer aangestipt maar er verder ook omheen gedraaid. Vanaf dag 1 heb ik er last van, het begint nu gelukkig wel minder te worden dankzij een smeerseltje van fietsemaker Leo uit Buggenum dat ik iedere morgen en avond op de billetjes smeer. Ook dank aan collega Jo die me wees op het fenomeen toen hij op weg naar Lourdes en terug na 2 dagen al flinke zadelpijn had. Ook een nieuwe wielerbroek die ik kocht bij het magazin de  velo waar het stuur  van Jan is vervangen heeft geholpen. De wielerbroek van een zekere bank heb ik elders achter me moeten laten. Sorry ex sponsor! Belangrijker is dat de benen nog steeds goed zijn zelfs zonder dat wekelijkse yogaklasje in de ECI.

Met reisgenoot Jan gaat het ook goed. Hij is denk ik de enige met wie ik deze tocht op deze manier had kunnen beleven en dat maakt ook de verwachtingen meer dan waar. Ik heb Jan zelf de bijnaam Paparazzi bezorgd dus ik wist van te voren dat we regelmatig moeten stoppen voor die foto, al moet ik zeggen dat de meeste foto’s vanaf de fiets worden P1020281gemaakt. Dat we op elke straathoek op zoek moeten naar een stempel of “excusez le mot” een tampon daar was ik ook enigszins op voorbereid al wist ik niet van deze nieuwe hobby van Jan. Het heeft me in ieder geval een hele serie mooie fotos opgeleverd met 2 fietsen voor een of andere kerk. Bij voorkeur van st  Jacob.

En verder? Ik denk dat het goed komt, we hebben nog een mooi (maar zwaar) traject door Spanje voor de boeg.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Santiago de Compostella. Bookmark de permalink .

Een reactie op De Camino tot nu toe, helemaal zen

  1. Jos zegt:

    Jan en Robert, ik ben al 14 dagen aan het genieten van jullie dagelijkse belevingen.
    Mooie verhalen en foto’s.
    Ik wens jullie de laatste 1500 km veel goeds toe.(mag ook iets minder zijn).
    Groeten oet Postert.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s