Peter van Petegem classic (2)

Het is 10.00 uur als de inschrijfformaliteiten gedaan zijn en er gestart wordt. Meteen vanaf de start zitten we in peloton van een man of 25; jongens van ’t peentjesland en stoempers van de Oostvlaamse klei. Het tempo ligt meteen goed strak en volgen is ook voor de HRR het devies. Het routeschema geeft aan dat er na 43.9 km “ravitaillement” zal zijn en… dat er de nodige kilometers kasseien “gedokkerd” moet worden !

Na 13 kilometer doemt het eerste bergje op: de Kampenheuvel. Iedereen zit nog fris en dus zorgt dit heuveltje niet voor afscheiding. Anders wordt het als de kasseien van Sint-Lievens-Houtem opduiken. Gelukkig is het maar een korte strook maar de kasseien liggen

niet echt “geplaveid”. De jongens vooraan blijven het tempo hoog houden, kijken niet op of om maar blijven stoempen, stoempen, stoempen… Als enige HRR zak ik er een beetje door en na strook 1 moet ik meteen in de achtervolging. Hierna volgen nog stroken met mooie namen als Waterrad en de Lange Munte. De laatste kasseistrook voor de bevoorrrading heet “Kerkgate” en als ik op deze 1500 meter omhooggaande, niet lopende en slecht liggende stenen fiets komen we door een plaats en bij het zien van het plaatsnaambord denk ik meteen: “shit, de kasseistrook van Kerkgate is die van Mater….!!! Het loopt voor geen meter en zelfs het gootje is een ramp om in te fietsen……..

Gelukkig is er een overvloedige pauze en kunnen mijn armen zich weer een beetje bekomen van het schudden over die kasseien. Tijdens de drank, de wafels en de koeken kunnen we ons opmaken voor de bergzone. De Molenberg blijft vervelend maar door het minder massale karakter van deze tocht staat het niet meteen in de bocht al vast en kan iedereen al fietsende deze kasseienberg met een hellingspercentage van 14% bedwingen. De koekenbakkers en toeristen die dit jaar voor het eerst op de fiets zitten zijn in deze tocht in geen velden of wegen te bekennen. Op de plateaus waait het hard en dit maakt de koers nog eens extra hard. In de 20 kilometer tot de volgende bevoorrading zitten 5 hellingen. Vooral de Armekleie is een stevige kuitenbijter maar de Elverenberg en Langendries gaan – mede door het strakke tempo – ook al pijn doen.

Na de tweede pauze volgen op korte tijd enkele hellingen die meer dan 1 kilometer lang zijn (Veldeman, Hoogbos) en komen we uiteindelijk uit in stad Geraardsbergen waar iedereen zich spaart voor wat komen gaat: DeMuur !!  Als het begint op te lopen gaan de HRR even rechtsaf om op de Markt het eerste Belgische “pissemanneken” te bekijken. Hierna blijkt eens te meer dat uitstel geen afstel is en gaat het de Muur op.

Een “muur” die er in vergelijk met enkele jaren geleden niet al te best bijligt; de kasseien liggen schots en scheef en de ruimte tussen de kasseien is groot maar ook nu…. niet druk, veel minder entourage als de Ronde van vlaanderen maar….. geen prutsers die van de fiets moeten en het pak ophouden waardoor Dion voor het eerst de Kapelmuur al fietsende kon nemen !! Goed man !! Hierna volgt de 3e !! uitgebreide pauze en hetgeen we van huis uit meegenomen hadden verdwijnt hier in de prullenbak om ingewisseld te worden tegen verse wafels, peperkoek en sportdrank.

De laatste 40 kilometer voeren ons over de Bosberg, de Congoberg en de Waagstraat en…. een aantal kasseistroken die niet in het routeschema stonden. Afdalingen over kasseien waar menig verzamelaar van bidons zijn slag zou kunnen slaan. Met 60 km al dokkerend naar beneden vallen en niet denken: “wat zal er gebeuren als…..”. Neen, verstand op nul (of nog minder) en proberen de kuilen te ontwijken. Als er weer een lange kasseistrook opduikt moet ik de groep definitief laten gaan en… ook de HRR worden kleine stipjes aan de horizon. Op een gegeven moment zie ik Robert en Dion aan de kant van de weg op me wachten en gat het “en groupe” met een “uitfietstempo” van 32 km naar Aalst.

Dat opperste concentratie geboden blijft, men geluk moet hebben en een valhelm niet alleen noodzaak maar ook hoofdzaak is blijkt als 250 meter voor de finish een vermoeide fietser een plotse manoeuvre maakt waardoor Dion deze knaap niet meer kan ontwijken en vol over de kop gaat. Wonder boven wonder een valpartij zonder al te veel erg: niets aan de fiets ! En Dion…. een gekneusde zwevende rib, alle andere ribben ook gekneusd (het is duidelijk dat Dion behoorlijk wat oppe ribbe heeft), scheurtjes in het schoudergewricht en…tot overmaat van ramp ook nog enkele scheurtjes in de helm.

Ofschoon het een verre reis was om in Aalst te komen en vlakbij huis een andere tocht werd verreden was het voor de HRR duidelijk: een erg mooie tocht, perfecte verzorging en een uitstekende  keuze om de Peter van Petegem te fietsen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in algemeen. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s