na regen komt zonneschijn

zaterdag 10 oktober. Het is geen pretje om ’s morgens de kantine te moeten beheren. Constant telefoontjes of het wel doorgaat ’s middags. En inderdaad…met al die buien is het ook bijna niet te doen. Maar toch…uit de vele telefoontjes blijkt nog maar eens te meer dat de goesting er is onder de Rabo-men. Uiteindelijk wordt rond de klok van twaalf besloten dat de ronde van vandaag verplaatst wordt. Geen verplaatsing in de zin van een andere dag, nee !!, over anderhalf uur wordt de zaak opnieuw bezien.

En ja ! Rond de klok van twee wordt definitief besloten dat er om 3 uur gestart wordt. De temperatuur is goed, de weg al bijna droog en volgens de teletekst ziet het er ook best goed uit. Ook het telefoontje van de sponsor met de mededeling: "d’r moet gefietst worden vandaag…!!" zorgde ervoor dat de consul niet anders kon dan goedkeuren.

Nu had ik op de buienradar gekeken en….zo rond de klok van half 4 werd regen (zware regen) en zelfs onweer gemeld !!! Zelfs deze mededeling werd bij de start door de overige renners in de wind geslagen. De start was veelbelovend…inderdaad perfect fietsweertje en het was Dion die het kopwerk richting stenen- en rode brug voor zijn rekening nam. Toen het vanuit Ool naar Merum ging attendeerde ik het peloton eens op de mooie donkere luchten die niet veel goeds beloofden. Maar, ook nu zag men de ernst ervan niet in !! Toen bij huize Sanne de eerste druppeltjes vielen was het meteen Dion die aangaf toch wel te willen schuilen maar…het waren nog maar een paar druppeltjes. Enkele honderd meters waren de rapen echter goed gaar !! Het was niet zomaar een buitje: beestenweer was het !! Gelukkig was er toch nog iemand die zijn verstand erbij hield en een schuilplek zocht en het peloton….dat volgde !

Onweer, regen, hardere regen, nog hardere regen, stortregen….. dit alles zag het peloton op hun Ronde_van_vlaanderen_142006_004_2 beschutte plek eens aan. De straat werd een stroompje, veranderde allengs in een riviertje en op een gegeven moment leek het wel of de Maas door Linne stroomde. Onder het afdak zagen we dit allemaal gebeuren en werd lekker gezellig geklasjeneerdj over hoe thuis te komen, wat men thuis wel niet zou zeggen (voor gek zouden we verklaard worden !), wiens initiatief dit wel niet was en natuurlijk over de rit van morgen…..

Na een kwartier klaarde het alweer op en konden de koude spieren weer een beetje opgewarmd worden. "de kortste weg naar huis" werd toch "een mooie route naar huis". Weliswaar was het wegdek goed nat maar van boven was het opgeklaard en scheen zelfs het zonnetje weer volop. Zo kwamen we – weliswaar goed nat – uiteindelijk toch weer in de overtuiging dat we lekker gefietst hadden in Horn aan. De kantine was dicht, immers….. de fiets moest gepoetst worden !

zondag 11 oktober werd de groep weer door een prominent iemand weggeschoten. Deze broer van een verdienstelijk oud professioneel wegrenner die de ster van Zwolle tweemal wist te winnen en als professional ook de zege in Linne voor zijn rekening nam, is zelf ook geen onverdienstelijk coureur. Omdat hij het klappen van de zweep goed kent, probeerde hij de hamburg-raboracers bang te maken door zeggen dat er regen op komst is. Nee, dit deed het peloton niks; bij de Rabobank hebben ze wel voor Ferijn_6 hetere vuren en slechter weer gestaan ! Toen het publiek naar het materiaal keek ontdekte men iets dat niet vaak vertoond wordt in het peloton: de fiets van Dion was niet te herkennen !! Hij zat nog helemaal onder het slijk van de tocht van gisteren !! Gelukkig leverde hem dit geen schorsing op maar slechts een kleine reprimande. Ja Dion, het tenue is keurig maar volgens sponsorcontract dient het materiaal ook toonbaar te zijn !! Om half elf volgde het startschot en vanuit de start waren er dit keer geen demarrages maar werd gezamenlijk het tempo strak gehouden. Iedereen nam een korte beurt voor zijn rekening waardoor ook iedereen het gevoel had dat men niet kapot zat maar dat er toch stevig tempo onderhouden werd. In Maaseik kregen we door dat het gemiddelde boen de 30 zat en toen we – met de wind in ’t hat – langs het Lateraal kanaal er nog een stevige snok aan gaven kwam het gemiddelde uiteindelijk toch op een keurige 32 uit. Het commentaar van Robert was; "ik voel me goed, ik ben niet kapot !!"

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in hamburg rabo racers. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s