Giro d'Italia…!

Aan de vooravond van dit voor Italie grandioos "spectacolo" wil ik natuurlijk ook wel iets kwijt over dit rondje Italie. Omdat ik in Spanje, Frankrijk en Italie gekoerst heb wil ik toch even een vergelijk maken. Frankrijk…. zakelijk, weinig beleving en…koersen, waarbij goud, zilver of brons je ten deel valt, al naar gelang je kunt kleppen. In Spanje en Italie is dat natuurlijk ook maar de mate van beleving van het publiek en deelnemers aan koersen is toch wel even anders. Het "passionata" heeft misschien met de zuidelijke inslag te maken maar…het zorgt toch net voor dat beetje extra. Tijdens de Dolomieten marathon – de tocht der engelen – stonden de engelen aan de top van elke berg en gaven elke deelnemer een bloemetje. Op de Gardena heb ik het bloemetje maar aangenomen en in Corvara kon ik er een mooie dame aan de kant van de weg gelukkig mee maken. Het applaus van het publiek doet het aanvoelen of alles om de wedstrijd – en de coureur !!! – draait. Ja, dat is pas kikken !! In Frankrijk heb ik die beleving nooit (of moet ik zeggen "nog niet" ) meegemaakt, of het in de Pyreneeen was of in de alpen. Tijdens de Marmotte hangt die sfeer een klein beetje op alpe d’Huez, maar ja…dan heb je al 150 km door een "passieve" en passieloze (maar wel mooie !!) omgeving gefietst.

Deze Giro heeft mijn bijzondere aandacht omdat er weer punten van herkenning in de ronde terugkomen. Was het vorig jaar dat men over de Giau , Sella, Pordoi en Fedaia ging; bergen die me bekend waren van de Dolomieten week in 2005, dit jaar heeft de 10e etappe mijn bijzondere aandacht. Het is de koninginnerit met 5 beklimmingen, waaronder de mij bekende Vars en Izoard. De afdaling van de Vars die niet loopt (veel steenslag en slecht lopende bochten), voorbij Guillestre en dan richting Izoard (of col d’Agnel). Een km of 10 over een licht hellend – niet vervelend overigens – stukje langs het water gaat het dan abrupt linksaf naar de moeilijkste kant van de Izoard. Een klim waarbij het lijkt alsof de weg niet oploopt maar de km-teller drukt je met de neus op de feiten, het stijgingspercentage blijft zo rond de 8, met uitlopers naar de 10% ! Dat Fausto Coppi hier 50 jaar geleden historie geschreven had wist ik niet maar bijna aan de top van de 2008_mnt_ventoux_alpen_093 Izoard kun je er gewoonweg niet omheen !! Italiaanse wielrenners stappen van de fiets, klimmen op de rotsblok en laten zich vereeuwigen bij het monument van Fausto Coppi en Louison Bobet. Dit alles ziende ben ik dus ook maar van de fiets gestapt en ja…. als een bergbeklimmer naar de rots gekropen om op de foto te kunnen …!!!

Voor mij was het die dag alleen de Izoard en daarna naar beneden (in totaal 62 km) en een terrasje (met nootjes, olijven en ….bier), voor de renners zullen het 250 !! moordende kilometers worden met 5 !! cols. Ik heb die dag een afspraak met de BRT en zal – met nootjes en als het warm is een pilsje – bij de tv (met heeeel veel ontzag voor de renners) nog eens nagenieten van mijn "etappe" over deze berg !  

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Sport. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s